„— Lepiej Jakże mogło być lepiej I powiem panu, że absolutnie znieść nie mogę tej okropnej obawy nocami. Nie mogę.
— Nie. Ale dziś w nocy znowu dziewczęta wojowały na strychu nade mną. Zdawało mi się, że to dzicy ludzie.
— Nie, ależ, pani —
— Co, powiada pan nie A więc chce pan może zaprzeczyć temu Ależ wiedz pan, że mogę każdej chwili umrzeć od tego rumotu na strychu. Tak. A nie zasnęłam i dzisiaj także z powodu tego hałasu na strychu.
Prawdę mówiąc, wcale nie mieszkały służące na strychu, o którym mówiła pani Ruben, nie mieszkał tam nikt wogóle; lecz doświadczenie nauczyło inspektora mądrości, więc skoro tylko został dopuszczony do słowa, objaśnił krótko i węzłowato, że dziewczęta się wyprowadziły.
— Wyprowadziły się — zapytała pani.
— Przeprowadziły się wczoraj i mieszkają obecnie w aneksie, ot tam w tym budynku.
—No, dobrze, to co z tego Inspektor zamilkł.
Ale otóż nadeszła i panna dEspard, ta bezwstydna panna dEspard, która jest niemiłym człowiekiem i tylko ma dar podobania się mężczyznom, tak, nadeszła, stanęła i słuchała tej wymiany słów. — Jakto — jakto — rzekła bezładnie.
Pani Ruben zmierzyła ją — Jak pani myśli
— Myślę tylko — — inspektor nie rozumie, widać, pani. Że leżała pani bezsenna tej nocy, kiedy dziewczęta wyprowadziły się wczoraj —“(16)