„— Niech mój brat pójdzie za mną.
— Dokąd
— Zobaczysz.
Karol powstrzymał się przed wzruszeniem ramionami. Umył naczynia i chwycił za siodło.
— Konie zostaną. Weź strzelbę — usłyszał głos Indianina.
Spełnił polecenie i ruszył za swym przewodnikiem, pełen ciekawości, co nowego tym razem mu pokaże. Jego cierpliwość na długą została wystawiona próbę. Ruszyli tą samą, znaną już mu drogą. Kamiennym gankiem dotarli do poprzecznego pasma piargów, a stamtąd w górę, skalną rynną aż na płaski szczyt. Naśladując swego towarzysza, położył się i podpełzł na samą krawędź.
— Widzisz
Pytanie było zbyteczne. Karol od razu dostrzegł tam w dole, w tym samym miejscu, co wczoraj, grupkę krzątających się ludzi.
„Odjeżdżają — pomyślał — ciekawe, dokąd"
Teraz ujrzał konie wielkości szarańczy. Jeźdźcy wskoczyli na siodła i malutka kawalkada ruszyła powoli. Widać ją było coraz lepiej, ponieważ tarcza słoneczna wychynęła zza górskich łańcuchów i promienie jej nagle rozjaśniły ciemności dolin.
— Gdzie leży Custer City — zapytał.
— Tam.
Dłoń Indianina wskazała kierunek zgodny z drogą, którą właśnie przebywali ludzie na koniach.
— Wracają — ucieszył się Karol.
— Nie można wiedzieć, jeśli się nie "widzi. Pojedziemy ich śladem.“(11)