„— Sercf przeszywa mi zimne tchnienie śmierci — powiedział hrabia.
— Biedny Oliwierze! Przecież prosiłam, abyśmy zapomnieli... nie jestem królową, nic mi nie zagraża, nie jestem .nienawidzona... O, nie, nie! Nie jestem już królową, jestem
i II u kobietą. Cóż mi po całym świecie... Wystarczy mi jedno kochające serce...
Hrabia ukląkł przed królową, całując jej stopy z taką samą vtct, Juk to czynili Egipcjanie składając hołdy bogini Izis.
—O, jedyny mój przyjacielu! — rzekła królowa usiłując go podnieść. — Czy Wiesz, co zrobiła księżna Diana
— Opuszcza Francję — odpowiedział bez chwili wahania hrabia.
— Zgadłeś — zawołała królowa — zgadłeś. Niestety! A więc to było do przewidzenia
— Tak, Wasza Królewska Mość — odrzekł hrabia. — Niestety, w obecnej chwili można się wszystkiego spodziewać.
—W takim razie co ty, hrabio, i twoi bliscy zamierzacie uczynić — zawołała królowa. — Dlaczego wy nie opuszczacie Francji, skoro to jest takie zrozumiałe
—Jeżeli chodzi o mnie, to nie opuszczę Francji przede wszystkim dlatego, że jestem całym sercem oddany Waej Królewskiej Mości i dałem sobie słowo — sobie, a nie Waszej Królewskiej Mości, że na chwilę nie opuszczę jej podczas burzy, która nadciąga. Moi bracia również nie udadzą się na emigrację, gdyż moje postępowanie będzie dla nich wzorem, postąpią tak jak ja. Wreszcie, co się tyczy hrabiny de Charny, to ona również nie wyjedzie, gdyż jak mi się zdaje, ona kocha szczerze Waszą Królewską Mość.“(12)