„Cóż było wspólnego pomiędzy losem młodego człowieka a tych dziwnych, biochemicznych, bioelektronowych modeli
Nadszedł najtrudniejszy etap pracy. Poprzedziły go przygotowania trwające wiele lat. Wszystko, co się mozolnie gromadziło, odsiewało, uzupełniało, zmieniało i ulepszało, miało się wcielić w system niezwykle złożony, będący szczytem doskonałości. Profesor przystąpił do montowania ciałaautomatu, imitującego żywe ciało człowieka.
Oczywiście, nie należy sądzić, że Traube kroczył drogą ślepego naśladownictwa przyrody. Nie mógł obrać tej drogi chociażby dlatego, że odtworzenie niezmiernie delikatnej budowy żywego organizmu jest ze względów technicznych niewykonalne. Profesor słusznie uwzględnił tylko najważniejsze funkcje fizjologiczne przewodnictwa nerwowego, ruchu, wydzielania i wymiany. Rzecz jasna, że w układzie elektronowomechanicznym funkcje te musiały być zasadniczo przeobrażone.
Profesor przewidział najważniejsze rodzaje wrażliwości, układ posiadał też mechanizmy wykonawcze i potężne źródło energii. Przenośne akumulatory o dużej pojemności wprowadzały w ruch dźwignie, przemyślnie naśladujące mięśnie. Dźwignie działały zarówno pod wpływem elektromagnesów, jak i małych silników. Wszystko to zapewniało wielką ruchliwość aparatu i łatwość w jego sterowaniu. Stalowy, ruchomy szkielet zastąpił dźwignie kostne. Ciałoproteza posiadało urządzenia hydrauliczne, pozwalające na wykonywanie czynności z ogromną siłą, szybko lub wolno,“(10)