„M. Pragnę w nim pokazać dokładnie to, co robiłem w Kongu. Oddać to wiernie. Nie zależy mi na tym, aby wypaść jak bohater wojenny czy coś w tym rodzaju, lecz chcę w nim powiedzieć oto jest Kongo! Oto Kongo z lat 1964—1965! To właśnie chcę pokazać.
P. Wydaje mi się, że będzie to twardy, męski film.
M. Jestem pewny, że tak będzie.
M. Tak, to mój przyjaciel.
P. Tak.
M. Trinąuier był szefem sztabu generała Massu, mianowicie w Afryce północnej, w Algierii; a jeszcze wcześniej był dowódcą pierwszego pułku spadochroniarzy w Wietnamie. Trudno sobie wyobrazić lepszego oficera. Pułkownik Trinąuier ma właśnie te wszystkie cechy, którymi według mnie musi się odznaczać oficer wojny rewolucyjnej.
P. Czy ma pan jakieś życzenia lub plany na przyszłość, które — gdyby to było możliwe, tak prędko, jak by to było możliwe — pragnąłby pan realizować wspólnie z pułkownikiem
M. Dobrze nam się współpracuje, to mój przyjaciel. Ma on..., chciałbym powiedzieć, że w pewnym sensie stanowi on dla mnie konkurencję.
P. Pański rywal.
M. Taaak. Ma podobne pomysły, co ja. Szczególnie w zakresie wojny rewolucyjnej. Jestem przekonany, że jeżeli będziemy kiedyś mieli możność toczyć taką wojnę w ramach NATO, to dojdzie do rywalizacji między pułkownikiem Trinąuierem i mną. Z uwagi na jego niesamowicie bogate doświadczenia z Indochin i Algierii, których ja nie mam. Dla mnie to tylko teoria, jedyne doświadczenie wyniosłem z Konga.“(14)