„Pobudka była jego jedyną, szczerą radością. Rzucał ją na wyzwanie lasu w rytm pląsających i migotliwie roztańczonych pod samą powierzchnią wody płotek. Ach, jakże piękne, jakże inne były o tej porze drzewa, całe w porannej rosie, nachylające się ku sobie, podpierające się wzajemnie, pachnące niczym wielkie, wilgotne kwietne bukiety. Dmuchał więc w trąbkę dziewczętom i drzewom na powitanie, a potem przypatrywał się Wielkiemu Pluskaniu.
— Dzień dobry, panie Plusk, Plusk, Plusk, woda zimna jak ten lód, lód, lód! — wyśpiewywała pani Gruenwald zachrypłym głosem. To ona prowadziła dziewczęta do porannej kąpieli. Panna Moody twierdziła, że po prdstu nie umiałaby się na to zdobyć.
Sieroty zazwyczaj pozostawały daleko w tyle i co chwila zatrzymywały się przygarbione w tych swoich nieszczęsnych, wymiętych, bawełnianych sukienczynach i ścisnąwszy nogi w kolanach patrzyły tępo przed siebie. Nie posiadały Kostiumów kąpielowych i musiały się kąpać w biehżnie. Gdy były wreszcie w wodzie, także się me ruszały, lecz stały nieruchomo, rzędem, zgarbione, trzymając się kurczowo liny i patrząc przed siebie hen, ponad powierzchnią wody jakby na odległe pasmo górskie, którego nigdy nie zdołają przekroczyć. Nawet o tej wczesnej porze dnia zdawały się oczekiwać poleceń, małych, konkretnych zadań do wykonania — ale nic takiego im się nie trafiło.“(7)