„Rzucił okiem na zegarek; minęło dopiero pięć minut. Dalsze dwadzieścia pięć minut wydały mu się wiecznością. Z listu matki wyjął dopisek brata Thea
1 odczytał go po raz drugi. Theo był o cztery lata młodszy od Vincenta i niedawno objął stanowisko po nim w firmie Goupil w Hadze. Theo i Vincent, podobnie jak ich ojciec Theodorus i stryj Vincent, kochali się najbardziej z całego rodzeństwa.
Vincent położył na książce kawałek papieru i napisał krótko do brata. Z górnej szuflady komody wyjął parę surowych szkiców, które zrobił na wybrzeżu Tamizy, i wsunął je do koperty wraz z fotografią Młodej dziewczyny z mieczem Jacqueta.
— Na Boga! — wykrzyknął — zapomniałem o Urszuli. — Znów spojrzał na zegarek. Spóźnił się
0 kwadrans. Porwał grzebień, spróbował uporządkować gmatwaninę wijących się rudych włosów, chwycił leżący na stole obraz de Cocka i wypadł z pokoju.
— Myślałam, że pan o mnie zapomniał — powiedziała Urszula, gdy wszedł do salonu. Kleiła właśnie tekturowe zabawki dla dzieci. — Czy przyniósł pan obraz Mogę go zobaczyć
— Chciałbym go wpierw powiesić. Czy ma pani lampę
— Jest u matki.
Gdy wrócił z kuchni, Urszula podała mu granatowy szal, aby go jej zarzucił na ramiona. Dreszcz go przeszedł od tego jedwabistego dotknięcia. W ogrodzie unosił się zapach kwiecia jabłoni. Po ciemku nie było widać ścieżki. Urszula końcami palców trzymała go lekko za rękaw szorstkiego czarnego okrycia. W pewnej chwili potknęła się, chwyciła go mocniej za rękę i zaniosła się wesołym śmiechem z powodu własnej niezgrabności. Nie rozumiał, co ona w tym widzi śmiesznego, ale przyjemnie mu było patrz^C na dziewczynę śmiejącą się w ciemnościach. Przytrzymał otwarte drzwi przedszkola. W przejściu Urszula musnęła go lekko twarzą i zajrzała głęboko w oczy. Vincentowi zdawało się, że odpowiada mu na pytanie, którego jeszcze nie zadał.“(8)