„Wystukał więc KETH i w pojemniku pojawił się pusty żeton. Jednocześnie u dołu pojawił się napis PLANETA ZAMKNIĘTA.
— O mój Boże, tego chyba nie chciał pan zamówić! — wykrzyknęła dziewczyna.
— Nie — odrzekł Deeming zgodnie z prawdą; ze wszystkich planet Kosmosu Keth cieszyła się najgorszą sławą. — Po prostu chciałem zobaczyć, co się stanie, jeśli wystukam coś takiego.
— Wtedy pojawia się pusty żeton — powiedziała dziewczyna opróżniając pojemnik naciśnięciem guzika zwrotu. — Żetony planet zamknię
tych są zupełnie gdzie indziej. Trzyma się je osobno, w kartotece zastrzeżonej. Czy chciałby pan ją obejrzeć Opiekuje się nią Anioł Abdasel on jest taki miły.
Serce Deeminga zadrżało.
— Tak, chciałbym. Ale... proszę cię, nie każ mi mówić dó Anioła. Przy nich czuję się taki... chyba nie spodoba ci się to, co powiem...
— Niech pan powie.
— Przy nich czuję się taki mały.
— O coś takiego nie mam zamiaru się gniewać! — Zaśmiała się. — Ja też w ich obecności czuję się mała. No, chodźmy.
Szarym szybem komunikacyjnym wzlecieli na najwyższe piętro niewysokiego budynku, po czym plątaniną korytarzy dotarli do drzwi z napisem „Tylko dla personelu", które dziewczyna otworzyła przed nim zapraszając go do środka żartobliwym gestem wyrażającym dumę i zaszczyt. Na końcu tego korytarza znajdowała się wiodąca w dół klatka schodowa; Deeming dostrzegł w dole narożnik drzwi wyjściowych i krzewy zalane światłem słonecznym. U góry schodów były otwarte drzwi, przez które widać było złociste błyski wewnątrz pomieszczenia. A więc był tam Anioł. Deeming przysunął się bliżej ściany, by znaleźć się poza jego polem widzenia.“(13)